رشدی که بر پایه انباشتِ سرمایه ثابت وعده داده می‌شود بیش از هر چیز مبتنی بر کنترل تنگه هرمز و درآمدزایی با مدیریت مستمر آن در آینده است که البته هنوز نمی‌دانیم در واقعیت چقدر می‌تواند نقد شود. اگر فرض کنیم این ایده قابل تحقق باشد، باز این سوال مطرح می‌شود که این شیوه چرا پیش از این به توسعه به معنای دقیق کلمه – چانچه در ابتدای متن اشاره شد – نرسیده است؟ آیا تا پیش از این جنگ، همه چیز سرجایش بوده و تنها مشکل این بوده که ظرفیت تامین سرمایه تنگه هرمز فعال نبوده است؟

اگرچه جنگ فعلی نیز شبیه به جنگ ۱۲ روزه با ترور بالاترین مقامات سیاسی و امنیتی ایران در بالاترین رده با اقدامی شبیه به لحظه صفر یک کودتا آغاز شد، اما فقدان نیروی زمینی کودتا – مشابه جنگ ۱۲ روزه – و عملیات گسترده برای هدف قرار دادن زیرساخت‌های نظامی و مراکز مسکونی و خدماتی در روزهای بعد نشان می‌دهد طرح اصلی دشمن در واقع گسترش ویرانی و ضربه وارد کردن به توان حکمرانی و زیست‌پذیری جمعی در ایران است. ترور شخصیت‌های سیاسی باسابقه و بلندپایه‌ای مانند علی لاریجانی برای از دسترس خارج کردن راه‌‌حل‌های سیاسی نیز می‌تواند شاهدی دیگر بر این مدعا باشد که طرح اصلی دشمن گسترش جنگ و ویرانی در ایران و همچنین در منطقه، برای بهره‌برداری از آن در آینده است.