مهدی نانکلی

ایستگاه‌های متروی تهران اولین جایی هستند که من و خیلی‌های دیگر هنگام ورود به آن کلانشهر تجربه می‌کنیم. اولین تصویری که می‌بینیم نیز انبوه مسافرانی است که در یک دست خود ساک و چمدان دارند، با دست دیگر با عجله به دنبال کارت بلیت مترو می‌گردند.

زمانی که بعد از آتش‌بسِ جنگِ چهل‌روزه وارد تهران مترو شدم، متوجه شدم نیازی به این کار نیست و می‌توانم بدون استفاده از کارت بلیت از گیت رد شوم. در چند روز بعد از آن نیز هربار که بدون استفاده از بلیت از گیت‌ها رد شدم، بیشتر به موضوع رایگان شدن حمل و نقل عمومی فکر کردم.
آیا رایگان کردن حمل و نقل عمومی در تهران– چه به صورت کلی و چه به صورت جزئی (مثلا چند روز در هفته) یا با راه‌های ابتکاری دیگر، می‌تواند به عنوان ایده‌ای جدید برای رویارویی با معضلات مزمن این شهر به کار گرفته شود؟
این متن خلاصه‌ای از جستجوی من برای پاسخ به این پرسش است.